Het valt wel, maar niet mee – Deborah de Poorter

Deborah wist niet wat haar overkwam, toen ze steeds vaker flauw viel. Ze dacht dat het misschien de stress was van op kamers wonen, verhuizen, fulltime studeren en een parttime baantje. Ze bleek een conversiestoornis te hebben: haar lichaam kon stress niet goed verwerken, waardoor ze op ieder moment om kon vallen. Nogal vervelend, zeker als je jong bent en je vrienden volop willen stappen. Na een tijdje wordt het duidelijk dat Deborah opgenomen moet worden in een kliniek, iets dat ze maar moeilijk kan begrijpen: ze is toch niet gek?

In Deborah’s boek ‘Het valt wel, maar niet mee’ beschrijft ze hoe ze van actieve student naar converstiestoornispatiënt veranderd en uiteindelijk in een kliniek voor onverklaarde lichamelijke klachten beland.

Ik heb het boek in één ruk uitgelezen! Meerdere malen moest ik denken aan de verfilming van het boek Girl, Interrupted (Susanna Kaysen) met Winona Ryder en Angelina Jolie. Haar beschrijvingen zijn zo duidelijk dat je de overige patiënten van de kliniek zo voor je kan zien zitten. Ook is ze heel open over haar gevoelens in die tijd: wat doet zo’n stoornis met de rest van je leven, naast dat het je lichaam verziekt? Haar leven valt, net als zijzelf, ook uiteen.

Gelukkig eindigt het boek goed: je leest dat Deborah uit de kliniek ontslagen wordt en stukje bij beetje meer kan doen. Volgens haar laatste blogs is ze zelfs zo ver dat ze te ‘gezond’ is voor het programma  Je zal het maar hebben (BNN). Goed om te lezen!

Een aanrader voor iedereen die wel eens wil weten hoe het voelt om een onzichtbare ziekte te hebben: 8/10!

Deborah de Poorter, Het valt wel maar niet mee, 262 blz, 2015, hetvaltwelmaarnietmee.nl

Inside Out (2015)

Ik keek er al een tijdje naar uit: Inside Out, de nieuwste film uit de Pixar-fabriek. Pete Docter schreef eerder de Toy Story reeks, maar ook Up, Wall-E en Monster’s Inc zijn van zijn hand. Als groot fan van deze films verwachtte ik dan ook een zelfde kwaliteit: goed verhaal, likeable personages, grappige plottwists.

Je wordt in deze film letterlijk en figuurlijk meegesleept in de emoties van de 11-jarige hoofdpersoon Riley, die met haar ouders verhuist van Minnesota naar San Fransisco. Je ziet haar emoties tot leven komen: Joy, Sadness, Fear, Anger en Disgust besturen samen de gedachten en gevoelens van Riley in haar hoofdkwartier. Tijdens de verhuizing  raken Joy en Sadness per ongeluk uit headquarters en komen ze terecht in Riley’s gedachtengangen van haar korte en lange termijngeheugen. Fear, Anger en Disgust moeten Riley proberen gelukkig te houden, terwijl Joy en Sadness de weg terug naar het hoofdwartier proberen te vinden.

Onderweg ontmoeten Joy en Sadness uiteraard diverse figuren uit haar herinneringen. Zo komen ze Riley’s vroegere (gefantaseerde) speelkameraadje Bing Bong tegen, en proberen ze een shortcut te nemen door haar abstracte gedachten. Eindeloze hoeveelheden taalgrapjes, verwijzingen naar Riley’s aanstaande puberteit en visuele trucs zorgen voor een heerlijk schouwspel.

Wat ik niet verwacht had, was de emotionele rollercoaster waar je in belandt tijdens het kijken naar Inside Out. Je voelt mee met de emoties, wat Riley doormaakt maar ook de ontwikkeling in de emoties zelf: Joy heeft het liefst dat Sadness niet aan de knoppen van Riley zit, maar aan het eind van de film beseft ze dat Sadness net zo belangrijk is voor de ontwikkeling van Riley als Joy zelf.

Ik hield het (weer) niet droog bij een Pixarfilm. Tranen (ook van het lachen) rolden van mijn wangen. Weer een prachtig verhaal, mooie personages en heerlijke beelden om naar te kijken.

Een dikke 10 voor Inside Out!

Mad Max: Fury Road (2015)

Oh, what a film. What a lovely film.

Op een zonnige donderdagmiddag besluit ik om toe te geven aan het gevoel van gemis dat de lovende recensies van Empire, Letterboxd en vrienden die ik respecteer als het aankomt op liefde voor films heeft opgeleverd. Het is tijd om Mad Max: Fury Road te kijken! Dit door George Miller geschreven/geregisseerde geproduceerde epos vertelt het verhaal van Max Rockatansky, die probeert te ontsnappen uit zijn gevangenschap (van het verleden en het heden).

Ik had mezelf niet goed genoeg voorbereid. Niet op de wervelwind waar de film mee begint, niet op de kracht van het (toch vrij simpele) verhaal, niet op de awesomeness van Charlize Theron’s Imperator Furiosa. Vanaf de eerste scène word je meegenomen in een krankzinnige droom, een fantasierijke nachtmerrie waaruit je zelf, net als Max, niet kan ontsnappen. Ik krijg nog steeds beelden binnen op mijn netvlies van witgeverfde idioten, een ass-kickende Furiosa en een kalm ogende Max covered in the blood of his enemies.

De kracht van deze film zit hem ook in het weglaten: er wordt niet verteld waaróm de wereld die vertoond wordt, is zoals hij is. Je ziet wel flarden van een verleden en hoort vlagen van een historie, maar (gelukkig) er wordt geen introductie gegeven in de geschiedenis van de apocalypse die duidelijk heeft plaats gevonden.

Deze film is niet bestemd voor mensen die níet van actiefilms houden. Of slecht tegen snel flitsende scènes kunnnen.

10/10!